Η βιομηχανία συσκευασίας τροφίμων αναζητά νέους τρόπους για να μειώσει την εξάρτησή της από το παρθένο πλαστικό που παράγεται από ορυκτές πρώτες ύλες, με μία από τις νέες λύσεις να αφορά τις ίδιες τις ετικέτες των προϊόντων. Νέα τεχνολογία επιτρέπει την παραγωγή ετικετών από πλαστικά απόβλητα που βρίσκονται σε περιοχές με υψηλό κίνδυνο να καταλήξουν στους ωκεανούς, προσφέροντας στις εταιρείες έναν τρόπο να αυξήσουν το ποσοστό ανακυκλωμένου υλικού στις συσκευασίες τους. Η προσέγγιση αυτή βασίζεται στη χρήση του λεγόμενου ocean bound plastic, δηλαδή πλαστικών απορριμμάτων που δεν έχουν απαραίτητα συλλεχθεί μέσα από τη θάλασσα, αλλά βρίσκονται σε περιοχές όπου υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να μεταφερθούν σε ποτάμια και θαλάσσια οικοσυστήματα. Τα υλικά αυτά συλλέγονται πριν εισέλθουν στο θαλάσσιο περιβάλλον και στη συνέχεια επεξεργάζονται ώστε να χρησιμοποιηθούν ξανά ως πρώτη ύλη.
Η νέα λύση αφορά κυρίως ετικέτες από ανακυκλωμένο πολυπροπυλένιο (PP), ένα πλαστικό που χρησιμοποιείται ευρέως σε εφαρμογές συσκευασίας. Μέσω χημικής ανακύκλωσης, το υλικό επεξεργάζεται ώστε να αποκτήσει ιδιότητες αντίστοιχες με το συμβατικό πλαστικό, επιτρέποντας τη χρήση του σε απαιτητικές εφαρμογές όπου απαιτούνται αντοχή και σταθερότητα.
Η ιδέα πίσω από αυτές τις ετικέτες είναι η μετάβαση από ένα γραμμικό μοντέλο παραγωγής, όπου το πλαστικό χρησιμοποιείται και απορρίπτεται, σε ένα πιο κυκλικό σύστημα στο οποίο τα απόβλητα επιστρέφουν στην παραγωγική διαδικασία. Οι νέες ετικέτες μπορούν να χρησιμοποιηθούν σε διάφορες κατηγορίες προϊόντων, μεταξύ αυτών και σε συσκευασίες τροφίμων και ποτών. Σύμφωνα με τα στοιχεία της τεχνολογίας, οι εταιρείες μπορούν να αντικαταστήσουν μέρος των νέων πλαστικών υλικών που θα απαιτούνταν για την παραγωγή ετικετών, μειώνοντας την ανάγκη για πρόσθετη παραγωγή πλαστικού από ορυκτές πρώτες ύλες. Η εξέλιξη αυτή εντάσσεται σε μια ευρύτερη προσπάθεια της βιομηχανίας τροφίμων να μειώσει το περιβαλλοντικό αποτύπωμα των συσκευασιών. Μεγάλες εταιρείες τροφίμων έχουν θέσει στόχους για περιορισμό της χρήσης παρθένου πλαστικού, αυξάνοντας την αξιοποίηση ανακυκλωμένων υλικών και επανασχεδιάζοντας τις συσκευασίες τους. Ωστόσο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η ανακύκλωση πλαστικού δεν αποτελεί από μόνη της οριστική λύση στο πρόβλημα της πλαστικής ρύπανσης. Τα πλαστικά υλικά έχουν περιορισμούς ως προς το πόσες φορές μπορούν να υποστούν επεξεργασία, ενώ η αποτελεσματική κυκλική οικονομία απαιτεί παράλληλα καλύτερη συλλογή, διαλογή και διαχείριση αποβλήτων.
Η χρήση ανακυκλωμένων πλαστικών σε εφαρμογές που σχετίζονται με τρόφιμα απαιτεί αυστηρούς ελέγχους, καθώς το υλικό πρέπει να πληροί συγκεκριμένες προδιαγραφές ασφάλειας. Η προέλευση του πλαστικού, η διαδικασία καθαρισμού και η τεχνολογία ανακύκλωσης αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για την κατάλληλη αξιοποίησή του. Σε αυτό το πλαίσιο, οι αρμόδιες αρχές έχουν επισημάνει ότι δεν μπορούν όλα τα πλαστικά από το περιβάλλον να χρησιμοποιηθούν αυτόματα σε συσκευασίες τροφίμων. Για παράδειγμα, η βρετανική Αρχή για τα Πρότυπα Τροφίμων έχει προειδοποιήσει ότι δεν υπάρχουν ακόμη επαρκή δεδομένα για να επιβεβαιωθεί η ασφάλεια ορισμένων τύπων πλαστικού που συλλέγεται από περιβαλλοντικές πηγές για άμεση χρήση σε υλικά επαφής με τρόφιμα.
