Τα σύγχρονα ήπια απορρυπαντικά δεν επηρεάζουν την αντικολλητική επιφάνεια των σκευών από χυτοσίδηρο
Η φροντίδα των μαντεμένιων σκευών αποτελεί ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα στις οικιακές πρακτικές με την άποψη ότι το σαπούνι καταστρέφει το μέταλλο να παραμένει ισχυρή στο πέρασμα του χρόνου. Ωστόσο οι σύγχρονες επιστημονικές αναλύσεις σχετικά με τη δομή των υλικών μαγειρικής ανατρέπουν αυτό το δεδομένο. Το στρώμα που προσδίδει στο μαντέμι τις αντικολλητικές του ιδιότητες δεν είναι απλώς μια επιφανειακή επάλειψη λαδιού αλλά ένα σκληρό και σταθερό στρώμα πολυμερισμένου λίπους. Αυτή η ουσία δημιουργείται όταν το λάδι θερμαίνεται σε υψηλές θερμοκρασίες και υφίσταται μια χημική μεταβολή που το μετατρέπει σε μια δομή παρόμοια με πλαστικό η οποία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το μέταλλο.
Η ιστορική αποστροφή προς το σαπούνι είχε βάση σε μια εποχή όπου τα καθαριστικά περιείχαν καυστική σόδα και άλλες ισχυρές αλκαλικές ουσίες που όντως μπορούσαν να διαβρώσουν τον χυτοσίδηρο. Τα σημερινά ήπια απορρυπαντικά πιάτων έχουν σχεδιαστεί για να διασπούν τα ελεύθερα λίπη και τα υπολείμματα τροφών χωρίς να διαθέτουν τη χημική ικανότητα να διαλύσουν τον πολυμερισμένο δεσμό του seasoning. Η επιστημονική τεκμηρίωση επιβεβαιώνει ότι η χρήση περιορισμένης ποσότητας σαπουνιού είναι ασφαλής και μάλιστα επιβεβλημένη για την τήρηση των κανόνων υγιεινής καθώς απομακρύνει αποτελεσματικά τα βακτήρια και τα ταγγισμένα λίπη που μπορεί να αλλοιώσουν τη γεύση των φαγητών.
Ο πραγματικός κίνδυνος της οξείδωσης
Η διατήρηση ενός μαντεμένιου σκεύους σε άριστη κατάσταση δεν εξαρτάται από την αποφυγή του απορρυπαντικού αλλά από τη διαχείριση της υγρασίας. Ο πραγματικός εχθρός του χυτοσιδήρου παραμένει η σκουριά η οποία προκαλείται από την παρατεταμένη έκθεση στο νερό. Για τον λόγο αυτό οι ειδικοί τονίζουν ότι το σκεύος πρέπει να καθαρίζεται αμέσως μετά τη χρήση και να στεγνώνει με απόλυτο τρόπο. Η πρακτική του μουλιάσματος στο νερό ή η χρήση του πλυντηρίου πιάτων αποτελούν τις κύριες αιτίες καταστροφής του σκεύους καθώς η υγρασία διεισδύει στους πόρους του μετάλλου και προκαλεί οξείδωση που μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμη φθορά.
Ο καθαρισμός πρέπει να γίνεται όσο το τηγάνι διατηρεί ακόμα μέρος της θερμότητάς του καθώς αυτό διευκολύνει την απόσπαση των υπολειμμάτων χωρίς να απαιτείται έντονο τρίψιμο. Σε περιπτώσεις όπου υπάρχουν επίμονα καμένα λίπη η χρήση χοντρού αλατιού ως φυσικού λειαντικού αποτελεί μια αποτελεσματική λύση που προστατεύει την επιφάνεια. Μετά το πλύσιμο η θέρμανση του σκεύους πάνω στην εστία της κουζίνας για λίγα λεπτά διασφαλίζει ότι και το τελευταίο ίχνος υγρασίας θα εξατμιστεί προτού αποθηκευτεί το τηγάνι.
Μετά από κάθε πλύσιμο η εφαρμογή μιας εξαιρετικά λεπτής στρώσης φυτικού λαδιού στην επιφάνεια του μαντεμιού είναι απαραίτητη για τη θωράκισή του. Αυτή η κίνηση δημιουργεί ένα φράγμα προστασίας έναντι του ατμοσφαιρικού οξυγόνου μέχρι την επόμενη φορά που το σκεύος θα χρησιμοποιηθεί.
Φωτογραφία Shutterstock
