Η απώλεια βάρους θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες για τη μείωση του κινδύνου εμφάνισης διαβήτη τύπου 2, καθώς η βελτίωση του σωματικού βάρους συνδέεται συνήθως με καλύτερο έλεγχο του σακχάρου και μεγαλύτερη ευαισθησία στην ινσουλίνη. Ωστόσο, νέα ερευνητικά δεδομένα δείχνουν ότι η μείωση των κιλών δεν οδηγεί σε ίδια μεταβολικά οφέλη για όλους, καθώς μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων εξακολουθεί να παρουσιάζει αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης της νόσου ακόμη και μετά από μακροχρόνια διατήρηση της απώλειας βάρους.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Νέες γονιδιωματικές τεχνικές στα τρόφιμα: Η EFSA δεν εντοπίζει νέους κινδύνους από τα τελευταία επιστημονικά δεδομένα
Η μελέτη εξέτασε άτομα με διαφορετικά μεταβολικά προφίλ κινδύνου και διαπίστωσε ότι ορισμένοι οργανισμοί φαίνεται να διατηρούν βιολογικές δυσλειτουργίες που ευνοούν την ανάπτυξη διαβήτη, παρά τις αλλαγές στον τρόπο ζωής. Οι συμμετέχοντες μιας ομάδας υψηλού κινδύνου είχαν χάσει περίπου 8% του αρχικού σωματικού τους βάρους και διατήρησαν την απώλεια για χρόνια, όμως παρουσίασαν σταδιακή αύξηση του σακχάρου στο αίμα και επιδείνωση της παραγωγής ινσουλίνης.
Η ομάδα που παραμένει ευάλωτη παρά την απώλεια κιλών
Οι ερευνητές ανέλυσαν δεδομένα από πρόγραμμα αλλαγής τρόπου ζωής με παρακολούθηση περίπου εννέα ετών. Η ανάλυση επικεντρώθηκε σε άτομα που είχαν καταφέρει σημαντική και σταθερή απώλεια βάρους, ώστε να εξεταστεί αν η μεταβολική τους κατάσταση βελτιώθηκε με τον ίδιο τρόπο όπως σε άλλες ομάδες κινδύνου.
Η μελέτη βασίστηκε σε μια ταξινόμηση που χωρίζει τα άτομα με αυξημένη πιθανότητα εμφάνισης διαβήτη τύπου 2 σε έξι διαφορετικές ομάδες ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Μία από αυτές, γνωστή ως ομάδα κινδύνου 5, παρουσίασε ιδιαίτερα ανησυχητική πορεία. Παρά την απώλεια βάρους, τα άτομα αυτής της ομάδας συνέχισαν να εμφανίζουν αύξηση των επιπέδων γλυκόζης, μείωση της έκκρισης ινσουλίνης και σταθερά υψηλή πιθανότητα ανάπτυξης διαβήτη τύπου 2.
Οι ερευνητές εκτιμούν ότι ο λόγος βρίσκεται σε βαθύτερους μεταβολικούς μηχανισμούς που δεν επηρεάζονται επαρκώς μόνο από τη μείωση του σωματικού βάρους. Ένα από τα βασικά στοιχεία που εξετάστηκαν ήταν η αντίσταση στην ινσουλίνη, δηλαδή η μειωμένη ικανότητα των κυττάρων να ανταποκρίνονται σωστά στην ορμόνη που ρυθμίζει το σάκχαρο στο αίμα.
Ιδιαίτερη σημασία φαίνεται να έχει η συσσώρευση λίπους στο ήπαρ, η οποία μπορεί να επηρεάζει τη λειτουργία του μεταβολισμού και να συνδέεται με δυσκολότερο έλεγχο της γλυκόζης. Σύμφωνα με τα ευρήματα, η λιπώδης νόσος του ήπατος πιθανόν να περιορίζει τη δυνατότητα των κυττάρων του παγκρέατος να απελευθερώνουν επαρκείς ποσότητες ινσουλίνης, δημιουργώντας έναν συνδυασμό παραγόντων που αυξάνει τον κίνδυνο εμφάνισης διαβήτη.
Η ανάγκη για πιο εξατομικευμένη πρόληψη
Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι η πρόληψη του διαβήτη τύπου 2 ενδέχεται να χρειάζεται πιο στοχευμένη προσέγγιση, καθώς η ίδια παρέμβαση δεν έχει την ίδια αποτελεσματικότητα σε όλους τους ανθρώπους. Η απώλεια βάρους, η σωστή διατροφή και η σωματική δραστηριότητα παραμένουν βασικά εργαλεία πρόληψης, όμως η μεταβολική κατάσταση κάθε ατόμου μπορεί να καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την ανταπόκριση του οργανισμού.
Η συγκεκριμένη ομάδα υψηλού κινδύνου παρουσιάζει χαρακτηριστικά που συνδέονται όχι μόνο με τον διαβήτη τύπου 2 αλλά και με αυξημένη πιθανότητα καρδιαγγειακών προβλημάτων. Η παρουσία σοβαρής αντίστασης στην ινσουλίνη και λιπώδους διήθησης του ήπατος φαίνεται ότι δημιουργεί ένα διαφορετικό μεταβολικό υπόβαθρο, το οποίο μπορεί να απαιτεί επιπλέον ιατρική παρακολούθηση πέρα από τις κλασικές συστάσεις για απώλεια κιλών.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Diabetes.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
- Κονσέρβες: Πότε μπορείτε να τις καταναλώσετε μετά τη λήξη και πότε όχι
- Φιστίκια Αιγίνης ή αράπικα φιστίκια; Ποια επιλογή βοηθά περισσότερο στην απώλεια βάρους
- Μπανάνες και μέλι: Η EFSA αξιολόγησε νέα όρια για τα υπολείμματα του μυκητοκτόνου folpet
- Καφεΐνη: Ορισμένα ροφήματα συνδέονται με χειρότερη μνήμη σε φοιτητές
- Μύρτιλα και σταφύλια: Πώς οι πολυφαινόλες τους ενισχύουν την υγεία των αγγείων
- Παγκόσμια Ημέρα Ηπατίτιδας: Εκατομμύρια άνθρωποι δεν γνωρίζουν ότι έχουν τη νόσο παρά τις διαθέσιμες θεραπείες
