Επιστήμονες εντόπισαν ότι απλά φυτικά εκχυλίσματα μπορούν να «συγκολλούν» μικροπλαστικά και να διευκολύνουν την απομάκρυνσή τους από το νερό
Μια νέα επιστημονική μελέτη αναδεικνύει τον ρόλο φυτικών εκχυλισμάτων ως μια πιθανή, χαμηλού κόστους και πιο «πράσινη» λύση για την απομάκρυνση μικροπλαστικών από το πόσιμο νερό. Τα μικροπλαστικά, δηλαδή μικροσκοπικά θραύσματα πλαστικού που προέρχονται από την αποσύνθεση μεγαλύτερων πλαστικών αντικειμένων ή από βιομηχανικές διεργασίες, έχουν εντοπιστεί πλέον σχεδόν παντού στο περιβάλλον, ακόμη και σε πόσιμο νερό, γεγονός που εντείνει τις ανησυχίες για πιθανές επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Επιστρέφει το best seller σεμινάριο Food Safety Culture Advanced Training Course μετά το έντονο ενδιαφέρον των επαγγελματιών του κλάδου
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Η απάτη με το νερό στα κατεψυγμένα ψάρια που αυξάνει το βάρος και «φουσκώνει» την τιμή – Αποκαλυπτική Ευρωπαϊκή Έκθεση
Σύμφωνα με τα ευρήματα που παρουσιάζονται, εκχυλίσματα από φυτά όπως το moringa (Μορινγκά η ολεοϊφόρος) μπορούν να λειτουργήσουν ως φυσικοί παράγοντες «κροκίδωσης». Αυτό σημαίνει ότι περιέχουν βιοδραστικές ενώσεις που βοηθούν τα μικροπλαστικά σωματίδια να χάσουν το ηλεκτρικό φορτίο που τα κρατά διασκορπισμένα στο νερό και να αρχίσουν να ενώνονται μεταξύ τους σε μεγαλύτερες συσσωματώσεις. Μόλις τα σωματίδια αυτά «κολλήσουν» μεταξύ τους, μπορούν πιο εύκολα να κατακρατηθούν μέσω φίλτρων άμμου ή άλλων συστημάτων καθαρισμού.
Υψηλά ποσοστά απομάκρυνσης σε εργαστηριακές δοκιμές
Οι ερευνητές αναφέρουν ότι το εκχύλισμα από σπόρους moringa μπορεί να απομακρύνει έως και 98% των μικροπλαστικών σε συνθήκες εργαστηρίου, ποσοστό συγκρίσιμο ή ακόμη και υψηλότερο από αυτό που επιτυγχάνουν παραδοσιακά χημικά μέσα επεξεργασίας νερού, όπως το θειικό αργίλιο που χρησιμοποιείται ευρέως σε μονάδες καθαρισμού. Η διαδικασία βασίζεται σε μια απλή αλλά αποτελεσματική αρχή. Οι πρωτεΐνες και άλλες φυσικές ενώσεις των σπόρων δρουν ως φυσικοί «ουδετεροποιητές» φορτίου, προκαλώντας την προσκόλληση των μικροπλαστικών σε μεγαλύτερες μάζες. Αυτές οι μάζες στη συνέχεια καθιζάνουν ή συγκρατούνται από φίλτρα, επιτρέποντας την απομάκρυνσή τους από το νερό. Οι επιστήμονες σημειώνουν ότι η μέθοδος αυτή μπορεί να είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική σε διαφορετικά επίπεδα pH, κάτι που αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα σε σχέση με ορισμένα συμβατικά χημικά μέσα.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Δημοφιλές εργαλείο μαγειρικής αποσύρεται λόγω χημικού κινδύνου – Πωλήθηκε σε μεγάλη αλυσίδα
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Delivery: Βρέθηκαν παθογόνοι μικροοργανισμοί στις τσάντες μεταφοράς
Παράλληλα, έχουν μελετηθεί και άλλα φυτικά υλικά, όπως εκχυλίσματα από okra και fenugreek, τα οποία περιέχουν φυσικούς πολυσακχαρίτες με παρόμοια δράση. Αυτά τα συστατικά μπορούν επίσης να προσδένονται στα μικροπλαστικά και να σχηματίζουν «κροκίδες», μειώνοντας σημαντικά τη συγκέντρωσή τους στο νερό σε ορισμένες περιπτώσεις έως και κατά 90%.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ |Ποια είναι η καλύτερη πηγή πρωτεΐνών για όσους έχουν αυτοάνοσα;
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | Μυρμήγκια στην κουζίνα: Οι φυσικοί τρόποι για να τα εξαφανίσετε οριστικά
Παρότι τα αποτελέσματα θεωρούνται ιδιαίτερα ενθαρρυντικά, οι ερευνητές υπογραμμίζουν ότι η τεχνολογία βρίσκεται ακόμη σε πειραματικό στάδιο. Ένα από τα βασικά ζητήματα που εξετάζονται είναι το γεγονός ότι τα φυτικά εκχυλίσματα μπορεί να αυξάνουν την παρουσία διαλυμένων οργανικών ουσιών στο νερό, κάτι που απαιτεί πρόσθετα στάδια επεξεργασίας για να διασφαλιστεί η ποιότητα του τελικού πόσιμου νερού. Επιπλέον, χρειάζονται περαιτέρω δοκιμές σε πραγματικές συνθήκες μεγάλης κλίμακας, ώστε να αξιολογηθεί αν η μέθοδος μπορεί να εφαρμοστεί αποτελεσματικά σε δημοτικά δίκτυα ύδρευσης. Παρ’ όλα αυτά, η χρήση φυσικών, βιοδιασπώμενων υλικών θεωρείται σημαντικό πλεονέκτημα σε σχέση με τα συνθετικά χημικά, καθώς δεν εισάγουν επιπλέον τοξικά κατάλοιπα στο περιβάλλον.
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ | PFAS: Η προειδοποίηση Ελληνίδας επιστήμονα για το TFA και την επίδρασή του σε εγκυμοσύνη και γονιμότητα
Πηγή: Removal of Polyvinyl Chloride Microplastics from Drinking Water by Coagulation Using Moringa oleifera Saline Seed Extract, ACS Omega (2026): https://pubs.acs.org/doi/10.1021/acsomega.5c11569
