Άλλος ένας τρόπος ενίσχυσης της ασφάλειας και της διάρκειας ζωής φρέσκων τροφίμων
Ο Achyut Adhikari, αναπληρωτής καθηγητής στη Σχολή Διατροφής και Επιστημών Τροφίμων του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Λουιζιάνα, αφιερώνει την καριέρα του στην αναζήτηση βιώσιμων, φυσικών τρόπων ενίσχυσης της ασφάλειας των τροφίμων. Στην προσπάθειά του αυτή, επέλεξε να εστιάσει στο κέλυφος του πεκάν. Αν και αντιμετωπίζεται συνήθως ως γεωργικό απόβλητο, αποδεικνύεται πως περιέχει ισχυρές φαινολικές ενώσεις με αντιοξειδωτικές και αντιμικροβιακές ιδιότητες. Παλαιότερες μελέτες του Adhikari έδειξαν ότι εκχυλίσματα από κέλυφος πεκάν μπορούν να μειώσουν σημαντικά την παρουσία λιστέριας σε ωμό κοτόπουλο. Πρόσφατα, εστίασε την προσοχή του στα φρέσκα φρούτα – και ειδικότερα στα βατόμουρα, τα οποία λόγω της ευθραυστότητάς τους και της υγρασίας τους είναι ιδιαίτερα επιρρεπή σε μικροβιακή επιμόλυνση.
Η έρευνα, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Βιοεπιστημών της Βαρσοβίας και δημοσιευμένη στο περιοδικό Heliyon, έδειξε ότι τα βατόμουρα που καλύφθηκαν με εδώδιμη επίστρωση από πουλουλάνη και εκχύλισμα κελύφους πεκάν παρουσίασαν θεαματικά αποτελέσματα. Η παρουσία της Listeria monocytogenes μειώθηκε κατά 99% αμέσως μετά την εφαρμογή, ενώ η ποιότητα των φρούτων διατηρήθηκε για 15 ημέρες σε ψύξη. Τα επικαλυμμένα φρούτα είχαν λιγότερη απώλεια υγρασίας, ήταν πιο σταθερά και λιγότερο ευάλωτα στην αλλοίωση.
Η αντιμικροβιακή δράση απέναντι σε άλλους παθογόνους οργανισμούς όπως η Salmonella enterica και ο Staphylococcus aureus ήταν πιο περιορισμένη, όμως η συνολική αποτελεσματικότητα της επίστρωσης επιβεβαίωσε το δυναμικό της. Η χρήση φυσικών υπολειμμάτων ως πρόσθετη προστασία ανταποκρίνεται στις σύγχρονες καταναλωτικές απαιτήσεις για προϊόντα «καθαρής ετικέτας», χωρίς συνθετικά χημικά, ενώ ταυτόχρονα συνεισφέρει στην κυκλική οικονομία.
Το 2023, η αμερικανική παραγωγή πεκάν δημιούργησε περίπου 163 εκατομμύρια λίβρες αχρησιμοποίητων κελυφών. Η μετατροπή αυτών των αποβλήτων σε εργαλείο για τη βελτίωση της ασφάλειας των τροφίμων αποτελεί μια ελκυστική πρόταση για παραγωγούς και μεταποιητές. Η διδακτορική φοιτήτρια Ivannova Lituma εξετάζει τώρα τη χρήση του εκχυλίσματος σε υδροπονικά συστήματα, τα οποία λόγω της κοινής ροής νερού είναι ιδιαίτερα ευάλωτα σε μικροβιακές επιμολύνσεις. Η χρήση του φυσικού αυτού εκχυλίσματος για την προετοιμασία των σπόρων ενδέχεται να προσφέρει μια νέα, χημικά ελεύθερη μέθοδο προστασίας.
Ο Adhikari τονίζει την ανάγκη για περαιτέρω μελέτες: από τη βελτιστοποίηση της εκχύλισης, μέχρι τη δοκιμή σε άλλους τύπους τροφίμων και την κατανόηση της αποδοχής από το κοινό. Όμως τα έως τώρα αποτελέσματα δείχνουν ξεκάθαρα την προοπτική. «Αρχίζουμε να βλέπουμε πώς κάτι τόσο απλό όσο το κέλυφος ενός πεκάν μπορεί να μας βοηθήσει να επανεξετάσουμε τα απόβλητα, την ασφάλεια και τη βιωσιμότητα ταυτόχρονα», σημειώνει χαρακτηριστικά. Η φυσική προστασία των τροφίμων, μακριά από χημικές επεμβάσεις, δείχνει πλέον περισσότερο εφικτή και ελπιδοφόρα από ποτέ.
