Μια νέα “γονιδιακή επανάσταση” προαναγγέλλεται ως θεραπεία για την αυξανόμενη παγκόσμια κατανάλωση τροφίμων, καθώς τα συστήματα αποδεκατίζονται από ακραία καιρικά φαινόμενα.
Οι αγρότες διασταυρώνουν φρούτα, δημητριακά ή λαχανικά για να δημιουργήσουν πιο νόστιμα ή πιο αποδοτικά υβρίδια εδώ και χιλιετίες. Αλλά μόλις τη δεκαετία του 1970 οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά τη βιομηχανική για τη μεταφορά γονιδίων από έναν οργανισμό σε έναν άλλο για την παραγωγή “διαγονιδιακών” καλλιεργειών.
Όταν αυτοί οι γενετικά τροποποιημένοι οργανισμοί (ΓΤΟ) εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στα ράφια των καταστημάτων τη δεκαετία του ’90, ονομάστηκαν τρόφιμα “Φρανκενστάιν”. Η αντίσταση στις γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες βασίστηκε στον συνεχιζόμενο φόβο του κοινού ότι είναι επιβλαβείς για την ανθρώπινη υγεία, ακόμη και αν μακροχρόνιες μελέτες λένε ότι η κατανάλωσή τους είναι εξίσου ασφαλής με τις συμβατικές ποικιλίες.
Τώρα, στη δεκαετία του 2020, μια νέα “γονιδιακή επανάσταση”, σύμφωνα με την οποία το DNA μπορεί να “επεξεργαστεί” γενετικά χωρίς να ενωθούν γονίδια από έναν ξεχωριστό οργανισμό, ενισχύει τους ισχυρισμούς της βιομηχανίας βιοτεχνολογικών καλλιεργειών ότι μπορεί να εξασφαλίσει την επισιτιστική ασφάλεια για έναν παγκόσμιο πληθυσμό που θα πλησιάζει τα 10 δισεκατομμύρια μέχρι το 2050.
Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF), συνεπής υποστηρικτής της τεχνολογίας γενετικής, αναφέρει ότι η έρευνα για νέα στελέχη ρυζιού, αραβοσίτου, σιταριού, πατάτας και μανιόκας, για παράδειγμα, θα βοηθήσει περαιτέρω αυτά τα ζωτικής σημασίας βασικά είδη διατροφής να επιβιώσουν από ακραία καιρικά φαινόμενα και “νέες ασθένειες που προκαλούνται από το κλίμα” σε έναν κόσμο που θερμαίνεται.
Επισημαίνει την τελευταία τεχνολογία βιομηχανικής που βοηθά επίσης τα φυτά και τα εδάφη να δεσμεύουν και να αποθηκεύουν καλύτερα τον άνθρακα που θερμαίνει τον πλανήτη από την ατμόσφαιρα.
Ένα ερευνητικό πρόγραμμα με έδρα τις ΗΠΑ συμβάλλει στη βελτιστοποίηση της φωτοσύνθεσης, ώστε τα βασικά είδη φυτών όπως ο αραβόσιτος και το ρύζι να μετατρέπουν καλύτερα το ηλιακό φως, το νερό και το διοξείδιο του άνθρακα σε ενέργεια για να βελτιώσουν τις αποδόσεις, μειώνοντας παράλληλα τον ατμοσφαιρικό άνθρακα.
Πολλοί επιστήμονες και περιβαλλοντικοί ακτιβιστές δεν συμφωνούν ότι οι ΓΤΟ καλλιέργειες μπορούν να υποσχεθούν επισιτιστική ασφάλεια ή να βοηθήσουν στην καταπολέμηση των ακραίων ξηρασιών και πλημμυρών που προκαλούνται από την κλιματική αλλαγή και αποδεκατίζουν τη γεωργία.
Επί του παρόντος, τα συστήματα τροφίμων παράγουν περίπου το ένα τρίτο των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου που τροφοδοτούν την κλιματική αλλαγή. Και στις ΗΠΑ, πάνω από το ήμισυ των καλλιεργούμενων εκτάσεων παράγεται με σπόρους που είναι γενετικά τροποποιημένοι.
