Τα κερομάντηλα τροφίμων έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια μία από τις πιο δημοφιλείς επιλογές για καταναλωτές που αναζητούν τρόπους να περιορίσουν τη χρήση πλαστικών συσκευασιών μίας χρήσης. Η δυνατότητα επαναχρησιμοποίησής τους και η εικόνα ενός πιο βιώσιμου τρόπου αποθήκευσης τροφίμων έχουν οδηγήσει σε σημαντική αύξηση της χρήσης τους. Ωστόσο, νέα επιστημονική μελέτη δημιουργεί ερωτήματα σχετικά με την παρουσία χλωριωμένων παραφινών, μιας ομάδας χημικών ουσιών που έχουν εντοπιστεί σε αυτά τα υλικά και για τις οποίες οι ερευνητές ζητούν περαιτέρω αξιολόγηση.
Οι επιστήμονες εξέτασαν κερομάντηλα τροφίμων που κυκλοφορούν στην αγορά και διαπίστωσαν ότι περιείχαν ανιχνεύσιμες ποσότητες χλωριωμένων παραφινών. Οι ουσίες αυτές χρησιμοποιούνται σε διάφορες βιομηχανικές εφαρμογές, όπως πλαστικά, λιπαντικά και επιβραδυντικά φλόγας, ενώ ορισμένες κατηγορίες τους έχουν προκαλέσει διεθνή ανησυχία λόγω της ανθεκτικότητάς τους στο περιβάλλον και της δυνατότητας συσσώρευσης στους οργανισμούς.
Η μελέτη δεν καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα κερομάντηλα τροφίμων αποτελούν άμεσο κίνδυνο για τον καταναλωτή. Ωστόσο, επισημαίνει ότι η αυξανόμενη χρήση τους καθιστά απαραίτητη την καλύτερη κατανόηση της χημικής τους σύστασης και της πιθανής μεταφοράς ουσιών στα τρόφιμα.
Τι βρήκαν οι ερευνητές στα κερομάντηλα τροφίμων
Οι ερευνητές ανέλυσαν 26 κερομάντηλα τροφίμων από πέντε διαφορετικές χώρες, εξετάζοντας τόσο νέα προϊόντα όσο και προϊόντα που είχαν ήδη χρησιμοποιηθεί. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όλα τα δείγματα περιείχαν χλωριωμένες παραφίνες, αν και οι συγκεντρώσεις διέφεραν σημαντικά μεταξύ των προϊόντων. Οι χλωριωμένες παραφίνες διακρίνονται κυρίως σε βραχείας αλυσίδας και μεσαίας αλυσίδας ενώσεις. Ορισμένες από αυτές έχουν χαρακτηριστεί ως ουσίες που απαιτούν αυξημένη παρακολούθηση λόγω της περιβαλλοντικής τους επιμονής και της πιθανότητας βιοσυσσώρευσης. Ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον στοιχείο της έρευνας ήταν ότι η παρουσία των ουσιών δεν φαινόταν να συνδέεται αποκλειστικά με τη διαδικασία παραγωγής των κερομάντηλων. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι τα συγκεκριμένα υλικά μπορεί να απορροφούν χημικές ενώσεις από το περιβάλλον κατά την αποθήκευση ή τη χρήση τους, για παράδειγμα μέσω σκόνης ή επαφής με άλλα αντικείμενα. Παράλληλα, τα πειράματα έδειξαν ότι υπάρχει θεωρητικά πιθανότητα μεταφοράς αυτών των ουσιών από το υλικό συσκευασίας προς τα τρόφιμα. Οι ερευνητές τονίζουν, ωστόσο, ότι χρειάζονται περισσότερα δεδομένα ώστε να εκτιμηθεί με ακρίβεια το επίπεδο πραγματικής έκθεσης των καταναλωτών.
Τα κερομάντηλα τροφίμων θεωρούνται από πολλούς καταναλωτές πιο φυσική επιλογή, όμως η νέα έρευνα δείχνει ότι ακόμη και τα επαναχρησιμοποιούμενα υλικά χρειάζονται αυστηρά πρότυπα ποιότητας και ελέγχους. Η προέλευση των πρώτων υλών, οι συνθήκες παραγωγής και η πιθανή παρουσία περιβαλλοντικών ρύπων αποτελούν παράγοντες που πρέπει να εξετάζονται πριν από την ευρεία χρήση τους. Οι επιστήμονες υπογραμμίζουν ότι η λύση δεν είναι απαραίτητα η εγκατάλειψη των κερομάντηλων τροφίμων. Αντίθετα, ζητούν σαφέστερες προδιαγραφές ασφαλείας και συστηματικούς ελέγχους, ώστε οι βιώσιμες εναλλακτικές λύσεις να συνδυάζουν πραγματικά τη μείωση των πλαστικών αποβλήτων με την προστασία της υγείας των καταναλωτών.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Food Packaging and Shelf Life.
